Ana García Briones




A bordo de un verso,

                                                    en ese territorio subterráneo

                                                    por donde circulan las heridas,

                                                    canalizo recuerdos.

                                                  Aquellos que no se cierran,

                                                   que tal vez acompañan

                                                             nuestro viaje

                                                   mientras respiramos,

                                                           sentimos,

                                                           amamos.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Dí, que cuando nos muramos nos seguiremos viendo.

Dí, que cuando nos muramos nos seguiremos viendo. Porque en ésta vida no nos vimos demasiado unos cuantos años cuando aún te crecían las tet...